Maren en Muren

Een systemische kijk op het woord ‘maar’.

‘Maar….’ Klein woord, grote impact.

In de opstellingen van afgelopen week kwam weer het duidelijk naar voren: elke maar is een muur. Wanneer er maar word gezegd, blokkeert de boel. Dan ontstaat er een muur tussen jezelf en het verlangen wat je hebt waardoor het zicht gewoonweg verdwijnt.

Een muur die ooit nodig was ter bescherming maar die nu in de weg staat om datgene te leven waar je in wezen zo naar verlangt. 

Zo heb je muren die je beschermen tegen bijvoorbeeld de boze buitenwereld of tegen het leven van je eigen wijze leven, tegen het voelen van eigenliefde of het ervaren van overvloed of datgene waar je hart echt sneller van gaat kloppen. Dat klinkt tegenstrijdig want waarom zou je dan ‘maar’ zeggen, zou je zeggen? 

Omdat een systeem krachtig is als een magneet en ons het liefst op onze plek wil houden ter behoud van dat systeem. Dit kan zijn je familiesysteem, maar het gebeurt ook op je werk, in je vriendenkring op school of op de sportclub. We willen nu eenmaal niet het gevaar lopen om buitengesloten te worden. 

Een maar is in wezen vaak een vestingmuur, verdedigingsmuur of in het ergste geval zelfs een gevangenismuur, gebouwd door (voor)ouders om het systeem van de familie te beschermen. Daar was altijd een goede reden voor hoor, toen. Helaas zit het de nieuwe generatie soms aardig in de weg!

Voorbeeld:

Ik wil graag mijn geld verdienen met mijn passie,

MAAR…….

  • ik heb niet genoeg ervaring
  • ik heb niet genoeg kennis
  • er zijn al zoveel mensen die dat doen
  • ik heb nog geen website
  • ze zeggen dat zoiets vast niet lukt
  • het is overmoedig van me
  • het is arrogant van me om dat te willen
  • waarom zou mij dat lukken  
  • ik kan beter de veilige weg kiezen
  • ik ben dat niet waard

Zelf ken ik het maar al te goed hoor 😉

En steeds vaker ben ik mij bewust van mijn maren en de muren die ik daarmee creëer. Ik probeer een maar tegenwoordig te vervangen voor bijvoorbeeld het woord ‘en’. Een wereld van verschil. Er blijkt dan gewoon een poort in die muur te zitten die wágenwijd open kan!

‘Én’. Dat is denken in mogelijkheden.

De woorden die we gebruiken zeggen zoveel over onze (onbewuste) overtuigingen en aangeleerd gedrag. De woorden die we denken en zeggen scheppen onze realiteit. Interessant toch?

Even verder op het voorbeeld van daarnet:

Ik wil graag geld verdienen met mijn passie,
ÉN………..

  • dat is een uitdaging die ik graag aanga
  • ik ga kijken wat de mogelijkheden daarvoor zijn
  • ik vraag andere mensen hoe zij het voor elkaar hebben gekregen 
  • ik krijg steun van diegenen die echt om me geven 
  • ik doe het stapje voor stapje
  • ik ga het avontuur aan
  • ik mag daarbij vertrouwen op mijn kennis en ervaring
  • wie weet kan ik anderen inspireren met mijn keuzes
  • Enzovoort

Dat klinkt al heel anders.

Een maar maakt het soms onnodig zwaar. 

Want van wie is die maar eigenlijk? Vraag je dat (maar) eens af, de volgende keer dat je iets duurs wil kopen, dat je een nieuw en innovatief idee hebt, een cursus wil volgen, een abonnement op dat gekke tijdschrift wil nemen, wil verhuizen, een carrièreswitch wil maken en zo voort… Is het jouw maar? Of is het de muur van een ander die jou tegen houdt om je eigen keuzes te maken en te doen waar jij gelukkig van wordt?

Onze loyaliteit naar het systeem is groot, en dat is logisch ook. Stel je voor dat je er ineens buiten staat, dat is eenzaam en koud!

Ja, in het begin wel. Én ik weet zeker dat het vuur van binnen, als je het toestaat om te branden, zoveel warmte zal uitstralen dat jouw eigenwijze keuzes zullen leiden tot een nieuwe realiteit waarin er meer naar je toe zal komen dan dat je ooit voor mogelijk hield! 

Op een goed 2020 en alle mogelijkheden waar we in het nieuwe jaar voor zullen kiezen!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *