WINTERPOORT

Zoals elk seizoen is ook de winter voor mij als een ruimte waarbinnen je mooie transformaties kunt maken op persoonlijk vlak. De seizoenen nodigen je uit om mee te bewegen met hun ritme. En als je dit ritme oppikt kan het je leven enorm verrijken. Dan groei je, net als een boom, elk seizoen weer een stukje meer.

Wanneer je bewustzijn groeit, groeit alles met je mee en zul je meer verbinding ervaren. Ook je ervaringen, relaties, je visie en werk verdiepen zich. Zo raak je steeds sterker verankerd in je eigen bestaan, jouw unieke plek van waaruit je levenspad steeds helderder wordt.

De winter is misschien wel het meest vruchtbare moment om een transformatie te maken wanneer je kampt met nog oude pijnen, verdriet en ongemakkelijkheden. Om door het lange donker de weg naar het licht weer te vinden. Moeilijke stukken tegenkomen en dan de moed vinden om je daar doorheen te bewegen.

Maar hoe doe je dat en waar begin je?

Tijd vrijmaken voor jezelf is de eerste ingang. Je maakt dan jouw persoonlijke poortje open, waardoor er licht schijnt op jouw leven, jouw weg. Vervolgens kijk je met aandachtige ogen en luister je met zachte oren naar wat er allemaal in je leeft, en hoe je levenssituatie zoals die nu is, eruit ziet.

Hoe gaat het nu eigenlijk echt met me…? Waarover maakt ik me zorgen, waar zit ik mee? Kan ik iets veranderen in hoe ik met bepaalde aspecten van mijn leven omga? Waar heb ik helemaal genoeg van?

En daarop de vraag: wat wil ik nu eigenlijk écht in mijn leven!?

Kijk als het ware met één oog in het verleden en met één oog naar de toekomst. Schrijf en praat, teken en dans, huil, ben boos, ja laat het er allemaal gewoon zijn.

Koester wat je liefhebt en neem een stap vooruit. Een snufje vertrouwen erbij doet wonderen!

Wat zou het je kunnen opleveren als je jezelf toestaat, om ook de winter in jezelf helemaal te omarmen. Om in plaats van je te verzetten tegen zijn koude en zijn donker, de vertraging die je misschien ervaart, juist mee te bewegen met het langzame ritme van de natuur.

Een moment, vanuit compassie met jezelf, te luisteren naar je eigen kou en donker. Misschien klinkt dat niet aantrekkelijk. Maar kijk eens naar de processen in de natuur: donkerte en afsterven zijn nodig om in de lente weer tot volle bloei te kunnen komen. Het levert je uiteindelijk dus nieuwe energie op. En wie weet wat nog allemaal meer…

Balans is een thema waar weerstand op kan zitten wanneer het gaat over de minder fijne kanten van het leven. Maar weet dat licht niet bestaat zonder donker en warmte niet zonder kou. Disbalans is op zoek naar balans en andersom. Dat zijn natuurlijke tendensen die we kunnen aanwenden om richting te bepalen en te groeien. Hoe mooi is dat!

Ik wens je een waardevolle wintertijd!

Tot bloei komen vanuit een veilige omgeving

‘Ik vond het zo fijn dat je nog liet weten dat ik met vragen contact mocht opnemen na de opstelling!’ – dat zei een klant tijdens het nagesprek dat we hadden. Dit hoor ik vaker terug en het is dan ook een van mijn belangrijkste kernwaarden als opsteller en begeleider: een veilige bedding creëren van waaruit mensen zich kunnen ontwikkelen.

Je vraagt meestal niet voor niks een opstelling aan, vaak ervaar je dan op een of meerdere gebieden in je leven disbalans. Onzekerheid of verwarring, neerslachtigheid en onrust, verslavingen, controledrang en nog zoveel meer symptomen. Als je dan de moedige stap zet om hiermee bij mij aan tafel te schuiven, dan kan ik niet anders dan heel veel eerbied hebben voor het feit dat je iets wilt doen om je probleem aan te kijken en dat je open staat voor verandering.

Een opstelling is het begin van een soms tamelijk diepgaand transformatieproces. Je hebt daarna tijd nodig om alles een plekje te geven. En soms roept het ook nieuwe vragen en gevoelens op, dat is heel normaal. Er is namelijk beweging gekomen in jouw systeem, en dat wil nog weleens gepaard gaan met nieuwe ervaringen, zowel positieve als wat lastigere. Ik ben daar heel eerlijk over, een opstelling is nu eenmaal geen ‘quick fix’. Maar vooral de wat lastige / oncomfortabele ervaringen zullen je veel groei brengen, dat beloof ik je 😉

Want een transformatieproces is als een geboorteproces: je moet eerst ergens doorheen voordat je in een nieuwe situatie terecht komt. En je doet het natuurlijk op eigen kracht, maar een veilige begeleiding is daarbij wel heel aangenaam.

Veiligheid bieden / beschikbaar zijn is overigens iets heel anders dan een afhankelijke relatie creëren… Wanneer er gezonde grenzen zijn en genoeg zelfbesef en vertrouwen om je eigen proces te dragen, is er geen sprake van (ongezonde) afhankelijkheid.

Als systemisch coach voelt het als mijn taak om mensen juist hun eigen kracht te laten hervinden, de heler in zichzelf aan te spreken en hun persoonlijk leiderschap op te pakken. Om zo’n proces te laten ontvouwen is onder andere gevoel, vertrouwen en een open blik nodig. Vanuit onveiligheid kun je namelijk niet goed groeien. Dan verkramp je, ga je vechten of sla je op de vlucht. Figuurlijk dan, maar deze oer systemen zijn nog steeds in ons aanwezig.

Het leuke is: vaak is wéten dat je terecht kunt bij iemand al genoeg! De man die me bijvoorbeeld zei het zo fijn te vinden dat hij nog contact op mocht nemen, heeft na zijn opstelling niet meer gebeld. Tijdens het nagesprek, twee weken na de opstelling, zei hij dat hij het de eerste tijd wat zwaar had gehad maar dat alles daarna in een positieve stroomversnelling kwam en hij ontzettend veel vertrouwen had gekregen in zijn eigen kracht en het leven. Hij stond er zelf versteld van. Hoe mooi is dat!